Një zbulim mbresëlënës arkeologjik në Ngushticën e Madurës, midis ishujve Java dhe Madura në Indonezi, ka ndriçuar mënyrën e jetesës së Homo erectus, një nga paraardhësit më jetëgjatë të njeriut modern. Mbi 6,000 fragmente kockash, përfshirë edhe kafka të Homo erectus, janë nxjerrë gjatë operacioneve të nxjerrjes së rërës nga fundi i detit në rajonin e zhytur të njohur si Sundaland – një masë e madhe toke që lidhte ishujt e Azisë Juglindore gjatë periudhave të akullnajave.

🏞️ Mjedisi – jo një ishull tropikal, por një savanë e ngjashme me Afrikën

Studiuesit zbuluan se Homo erectus nuk ishte i izoluar, siç besohej më parë, por jetonte në një mjedis të hapur dhe të pasur me kafshë, ujëra të ëmbla, bimësi dhe burime të bollshme ushqimi. Kafshët përfshinin gjedhë, breshka dhe peshq, dhe peizazhi ngjante më shumë me një savanë afrikane sesa me habitatin tropikal që dikur ishte supozuar.

🔪 Dëshmi të gjuetisë dhe therrjes – më shumë se mbledhës-frutash

Një element i veçantë ishte gjetja e shenjave të prerjes në kockat e breshkave dhe gjedhëve, që dëshmonin gjueti të organizuar dhe përpunim ushqimi, përfshirë nxjerrjen e palcës së kockave – një burim shumë i rëndësishëm energjie. Kjo përfaqëson një ndryshim të rëndësishëm në sjellje, duke treguar një përshtatje më të avancuar se sa i ishte atribuar më parë Homo erectus.

🔄 Kontakt me homininë të tjerë?

Studiuesit, si doktoranti Harry Berghuis nga Universiteti i Leiden-it, sugjerojnë se Homo erectus mund të ketë marrë teknika nga specie të tjera njerëzore, si njerëzit modernë të hershëm apo Denisovans, duke treguar për kontakt ose shkëmbim kulturor dhe ndoshta gjenetik.

“Ne nuk e gjetëm këtë në popullatën e mëparshme të Homo erectus në Java,” tha Berghuis, “por kjo sjellje është tipike për njerëzit më modernë. Kjo hap mundësinë për ndërveprim mes homininëve të ndryshëm në Azinë Juglindore.”

🌍 Rëndësi për të kuptuar evolucionin njerëzor

Ky zbulim sfidon shumë nga idetë e mëparshme për Homo erectus si një specie e izoluar dhe statike. Në vend të kësaj, ata jetuan në një zonë të hapur, të pasur ekologjikisht, ku mund të kenë bashkëjetuar me specie të tjera njerëzore, duke përfshirë Homo floresiensis dhe Denisovans, dhe adoptuar teknika të reja mbijetese.

➡️ Nëse kjo teori e kontaktit ndër-specifik dhe përzierjes gjenetike konfirmohet, ajo do të rishkruajë historinë e migrimit njerëzor në Azinë Juglindore dhe do të zgjasë hijen e ndikimit të Homo erectus shumë më tej se mendohej më parë.

🔍 Zbulimi është publikuar në revistën Quaternary Environments and Humans, duke ofruar një analizë të thelluar të ekologjisë, sjelljes dhe ndërveprimit të hershëm njerëzor në rajon.