Brenda kësaj jave pritet të realizohet vala e katërt e transferimit të emigrantëve nga Italia në Shqipëri, një hap konkret në zbatimin e marrëveshjes dypalëshe që ka për qëllim të përballojë sfidat e emigracionit të parregullt në Mesdhe. Këtë herë, emigrantët nuk janë më azilkërkues të ndaluar në ujërat italiane, por persona të cilëve u është lëshuar dekret dëbimi nga autoritetet italiane dhe që janë mbajtur në qendra pritjeje me vendim gjyqësor.

Kush do të transferohet në Shqipëri?

Sipas burimeve pranë Ministrisë së Brendshme italiane, përzgjidhen emigrantë të parregullt ndaj të cilëve:

• Komisarët italianë të policisë kanë lëshuar urdhër dëbimi;
• Një gjykatës ka verifikuar ligjërisht se ata mund të qëndrojnë në një qendër paraburgimi.

Ky ndryshim i qasjes vjen pas pengesave të mëparshme gjyqësore që ndaluan zbatimin e plotë të marrëveshjes për rastet e azilkërkuesve të kapur në det, për të cilët nevojiteshin procedura të gjata verifikimi individual.

Destinacioni: Gjadër

Emigrantët do të transportohen me anije nga rajoni i Pulias drejt Qendrës së Paraburgimit të Riatdhesimit në Gjadër, një strukturë që aktualisht ka kapacitet për rreth 40 persona, por që është në proces zgjerimi për të përballuar deri në 144 të ndaluar.

Qendra e Gjadrit është një ndër dy strukturat e ndërtuara nga pala italiane në territorin shqiptar për këtë qëllim. Objektet u inauguruan në tetor të vitit të kaluar, por nuk kanë funksionuar deri më tani për shkak të sfidave procedurale.

Kohëzgjatja e ndalimit dhe procesi i riatdhesimit

• Koha maksimale e qëndrimit të emigrantëve në këtë qendër është 18 muaj.
• Në rastet kur ka marrëveshje për riatdhesim me vendet e origjinës – siç është rasti i Tunizisë – kthimi do të realizohet nga territori italian. Pra, emigrantët pas qëndrimit në Gjadër do të rikthehen në Itali, prej nga do të dëbohen përfundimisht në vendin e tyre.

Një model i ri për menaxhimin e emigracionit?

Kjo valë e katërt shënon një fazë të re operative të marrëveshjes Shqipëri-Itali, e cila nga një ide simbolike po kthehet në praktikë. Projektet e tilla mbështeten nga qeveria italiane si instrumente për të reduktuar presionin në qendrat e pritjes dhe për të garantuar një menaxhim më të rreptë të emigracionit të parregullt.

Nga ana tjetër, Shqipëria hyn në një rol të ri strategjik, duke ofruar territorin e saj si pjesë e një modeli që mund të shihet si precedent për vende të tjera të rajonit.

Kritikët ngrejnë shqetësime për mospërfshirjen e institucioneve të mbrojtjes së të drejtave të njeriut dhe për pasojat e mundshme afatgjata që një politikë e tillë mund të ketë për sovranitetin ligjor dhe etikën ndërkombëtare të menaxhimit të azilit.