Një grup shkencëtarësh izraelitë ka zbuluar një parim të ri gjeometrik në formimin e petaleve të trëndafilit, që mund të sjellë ndryshime të thella në shumë fusha të shkencës dhe teknologjisë. Studimi tregon se trëndafilat nuk ndjekin rregullat klasike të papajtueshmërisë Gaussiane, por një tjetër model shumë më kompleks: papajtueshmërinë Mainardi-Codazzi-Peterson (MCP).

Kjo papajtueshmëri, ndryshe nga ajo e njohur më parë që prodhon përkulje të buta dhe forma të rrumbullakëta, shkakton palosje të mprehta, kthesa të theksuara dhe forma të pazakonta në strukturën e petalit. Sipas studiuesve, stresi mekanik që ndodh gjatë rritjes përqendrohet në skajet e petaleve, duke krijuar një ndërveprim dinamik mes formës dhe funksionit biologjik.

Ky zbulim ka rëndësi të veçantë për shkencat e materialeve dhe inxhinierinë moderne. Modelet që ndjekin këtë lloj gjeometrie natyrore mund të aplikohen në ndërtimin e robotëve të butë, ekraneve fleksibël, strukturave arkitekturore që vetëformësohen, si dhe në zhvillimin e indeve dhe organeve artificiale në mjekësinë rigjeneruese.

Petalet e trëndafilit, përveç bukurisë së tyre të njohur, po shfaqen si modele të përkryera të gjeometrisë natyrore dhe potencialisht si frymëzim për teknologjitë e së ardhmes. Ky zbulim vendos një tjetër urë lidhëse mes botës së gjallë dhe zgjidhjeve inovative në shkencë.