Studimi i fundit tregon se stresi në fëmijërinë e hershme ka një ndikim më të madh në shprehjen e gjeneve se sa një goditje në kokë. Hulumtimi u bë duke përdorur minj të porsalindur, të cilët u nënvizuan ndaj stresit për 14 ditë, duke simuluar efektet e përvojave negative të fëmijërisë. Pas kësaj, disa minj u nënvizuan me një dëmtim në kokë. Studimi zbuloi se stresi në fillim të jetës ndikoi në nivelin e aktivizimit të shumë më shumë gjeneve në tru krahasuar me dëmtimin e kokës. Kjo gjetje nënvizon rëndësinë e stresit në zhvillimin e trurit dhe sugjeron se mund të ketë ndikim në sjelljen e fëmijëve më vonë në jetë.

“Ne zbuluam se shumë më tepër gjene u shprehën në mënyrë të ndryshme si rezultat i trajtimit të stresit në fillim të jetës sesa trajtimi i dëmtimit traumatik të trurit. Stresi është vërtet i fuqishëm dhe nuk duhet të nënvlerësojmë ndikimin e tij në zhvillimin e trurit. Mendoj se ka tendencë të hidhet poshtë, por është një çështje tepër e rëndësishme e shëndetit publik”, shpjegon Kathryn Lenz, profesoreshë e asociuar e psikologjisë në Universitetin Shtetëror të Ohajos.

Për më tepër, në testet e sjelljes në minjtë e rritur, u zbulua se vetëm kafshët që përjetuan stres në fillim të jetës ishin të prirura të hynin në një vend që i bënte ato të prekshme ndaj grabitqarëve. “Në përgjithësi, kjo sugjeron që ata mund të marrin më shumë rreziqe më vonë në jetë, gjë që është në përputhje me të dhënat njerëzore që tregojnë se stresi në jetën e hershme mund të rrisë rrezikun për kushte të caktuara, siç është çrregullimi i hiperaktivitetit të deficitit të vëmendjes (ADHD), i cili mund të karakterizohet. nga sjelljet e marrjes së rrezikut ose çrregullimet e përdorimit të substancave,” vëren Brich.