“Stivi nuk është larguar, është këtu. Nuk ka ikur asnjë ditë!” — me këto fjalë që burojnë nga zemra e një nëne që nuk rresht së ndjeri, Aurela Toshka përkujton ditëlindjen e 22-të të djalit të saj, Stiven Toshka. Ajo nuk e feston me dhurata, por me lot. Nuk ka këngë, por lutje. Kjo është një ditëlindje që ndodh mes mungesës dhe dashurisë së përjetshme.

“Gëzuar ditëlindjen, jeta ime! Ti je drita ime në errësirë. Ke lindur për të jetuar në përjetësi, biri im!” — uron ajo, ndërsa tollumbacet e bardha ngrihen drejt qiellit, duke mbartur mallin e një zemre që rreh me kujtime dhe dhimbje.

Në vend të festës, në vend të buzëqeshjes, këtë vit erdhi një përkujtimore: një pllakë graniti në gjimnazin “Partizani”, vendosur me vendim të Këshillit Bashkiak të Tiranës. Aty ku dikur Stivi qeshte me shokët e klasës, tani qëndron një mbishkrim që i flet çdo kalimtari:

“Në kujtim të Stiven Toshkësit, ish-nxënës i gjimnazit Partizani – vetëm dashuri dhurove, fluturo në dimensione më të larta.”

Stivi ishte më shumë se një student. Ishte ëndërrimtar, piktor, sportdashës, udhëtar i pasionuar. Një djalë me buzëqeshje që ndriçonte çdo ambient, me ëndrra të mëdha për të ardhmen. Donte të bëhej biznesmen, të kishte restorantin e tij. Punoi që 17 vjeç, menaxhoi një lokal, ëndërroi teknologjinë dhe dizajnin. Ishte një shembull për shokët, një dritë për familjen, një emër që e thërrisnin me dashuri në çdo cep të lagjes.

Por jeta e tij u këput pabesisht në Natën e Kadrit, mes 17 dhe 18 prillit 2023, nga një thikë në dorën e një bashkëmoshatari, shumë pranë shtëpisë së tij.

Kujtimi për të jeton me më shumë forcë se kurrë. Ai nuk u largua. Ai është këtu, në çdo rrugë që s’e eci dot, në çdo ëndërr që s’arriti ta përmbushë, në çdo zemër që e deshi dhe e do ende. Ai është Stivi. Djali që dhuroi vetëm dashuri.