Rruga që të çon në fshatin Gorrisht prej dekadash nuk është më një rrugë, por një plagë e hapur. Në vend që të jetë një arterie që lidh zonën me pjesën tjetër të vendit, ajo është kthyer në baltë, pluhur dhe rrezik për jetën. Prej 40 vitesh nuk është bërë asnjë ndërhyrje, duke e izoluar tërësisht komunitetin.

⸻

Harresa që zgjat katër dekada

Asfalt nuk ka. Investime nuk ka. Përgjatë katër dekadave, banorët e Gorrishtit kanë jetuar në heshtje, të harruar nga institucionet. Premtimet kanë qenë të shumta, por kanë mbetur fjalë boshe. Tani, durimi ka marrë fund.

“Vetëm harresë. Vetëm baltë. Vetëm pluhur. Jemi lodhur dhe zhgënjyer.”, thonë banorët, të cilët këtë herë kanë vendosur të protestojnë qetësisht, por me dinjitet dhe vendosmëri.

⸻

Një rrugë e shkurtër, por jetike

Rruga që ndan Gorrishtin nga pjesa tjetër e zonës është vetëm 7 kilometra. Shtatë kilometra që për banorët janë bërë muri i jetës së tyre.

“Kjo nuk është thjesht një rrugë. Është lidhja me shtëpitë tona, është rruga e gjyshërve tanë, është rruga drejt varreve të të parëve. Është rruga ku duhet të ecin fëmijët tanë që të mos largohen nga vendlindja,” shprehen banorët.

⸻

Rruga që nuk i shërben as të gjallëve, as të vdekurve

Gjendja e mjerueshme e rrugës është kthyer në pengesë edhe për momentet më të dhimbshme të komunitetit: përcjelljet mortore.
Ka pasur raste kur makinat e varrimit nuk kanë arritur dot të çojnë trupat në vendlindje.
“Lotët derdhen, por rruga nuk hapet,” tregojnë të prekurit.

⸻

Protestë për dinjitet

Përballë kësaj gjendjeje, banorët e Gorrishtit nuk kërkojnë luks apo investime madhështore, por vetëm të ndërtohet kjo rrugë. “Kërkojmë vetëm dinjitet. Shtatë kilometra rrugë për të jetuar si njerëz.”

Protesta e tyre është një thirrje e qartë për institucionet që të mos i lënë më në harresë.

⸻