“Millosheviçi, me sjelljet e tij ndaj popullit të Kosovës, ishte rekrutuesi më i madh i UÇK-së. UÇK nuk ishte ushtri e një shteti, por organi popullor që po mbrohej nga një shtet agresor.”

Në këtë deklarim theksohet se, pavarësisht pretendimeve të ngritura nga prokuroria mbi mënyrën e organizimit, kjo nuk e zbeh rolin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në procesin e çlirimit. Sipas qëndrimit të shprehur, kauza për liri mbetet e pandryshuar dhe arritja e pavarësisë konsiderohet historike.

“Fitorja e Kosovës ishte më shumë politike dhe diplomatike. Suksesi më i madh i popullit ishte bashkëpunimi i plotë me Perëndimin. Ata na ndihmuan sepse e dinim kush ishim dhe çfarë qëllimi kishim.”

Në deklaratë vihet theksi edhe te rëndësia e aleancës me vendet perëndimore, duke e cilësuar atë si thelbësore për ekzistencën dhe sigurinë e Kosovës.

“Unë në asnjë çmim dhe në asnjë rrethanë nuk do ta rrezikoja këtë aleancë me asgjë në këtë botë, sepse do të rrezikoja vetë lirinë e Kosovës dhe ekzistencën tonë kolektive.”

Sipas këtij qëndrimi, synimi kryesor ishte paqja dhe jo lufta. Përmendet gjithashtu pjesëmarrja e UÇK-së në Konferencën e Rambujesë, si një nga tre grupet përfaqësuese, dhe pranimi i marrëveshjes së paqes, ndonëse ajo nuk përmbushte të gjitha kërkesat.

“Kosova zgjodhi paqen dhe demokracinë, ndërsa Serbia zgjodhi luftën.”