Plani për ta shndërruar Portin e Durrësit në marinën më të madhe turistike në Europë nisi në vitin 2015, pas një vizite të kryeministrit Edi Rama në Emiratet e Bashkuara Arabe dhe një marrëveshjeje me investitorë të huaj. Synimi ishte ambicioz: 2 miliard euro investim, 50 mijë vende pune dhe një projekt që do të ndryshonte profilin urban dhe turistik të qytetit.

Por realiteti u duk ndryshe. Projekti kaloi nga Emaar Group tek Eagle Hills Real Estate Development, me një kapital minimal dhe një kontribut shumë më të vogël financiar sesa ai i shtetit shqiptar. Të ardhurat nga marina turistike përbëjnë vetëm 1.2% të totalit, ndërsa pjesa më e madhe e parave do të vijë nga shitja e apartamenteve. Tre vite pas fillimit, vetëm 3 pallate janë përfunduar dhe 2 të tjerë janë ende në ndërtim. Nga 2.1 miliard euro investim të planifikuara, pala private ka vendosur vetëm 160 milion euro, duke marrë fitime që tejkalojnë trefish vlerën e saj reale.

Paralelisht, projekti i portit tregtar në Porto Romanos, i menduar për të zëvendësuar funksionin tregtar të Durrësit, është në stagnacion. Gara për ndërtimin e tij është zhvilluar me shumë anulime, përjashtime dhe konteste ligjore, duke lënë vetëm një ofertues të mundshëm. Shumë ekspertë paralajmërojnë se një Porto Romano i vogël do të shndërrohet në një port dytësor dhe do të kufizojë potencialin e Shqipërisë si nyje logjistike e Mesdheut.

Në mes të procedurave burokratike, interesave private dhe vonesave teknike, rreziku mbetet real: Shqipëria mund të mbetet pa portin kryesor tregtar, ndërkohë që një projekt turistik që u reklamua si “marina më e madhe e Europës” duket se do të përfundojë pas dy dekadash dhe do të përqendrohet kryesisht te rezidencat luksoze dhe jo te zhvillimi i ekonomisë blu.

Ky projekt, i ndjekur me shumë entuziazëm në fazat e para, tani ngjan më shumë me një betejë burokratike dhe financiare që vendos në provë kapacitetin e shtetit dhe strategjinë afatgjatë të vendit në Ballkan.