Kryeministri Edi Rama ka mbledhur sot në një ceremoni nxënës të shkollave të mesme që kanë përfunduar gjimnazin me rezultate të shkëlqyera, duke iu dhënë atyre medalje ari.

Kryeministri Edi Rama në ceremoninë e dhënies së “Medaljes së Artë”, u ka dhënë atyre disa mesazhe për forcën që duhet të gjejnë për të arritur aty ku duan.

Për të dhënë një shembull Rama solli rastin e sopranos Ermonela Jaho dhe rrëfeu një detaj nga biseda e tij me të.

“E pra sot para jush kam nderin që t’i drejtohem pjesës më të mirë dhe më të bukur të shoqërisë sonë, vajzave dhe djemve që nuk i vënë kufijtë imagjinatës së tyre dhe nuk kapen pas 100 e më shumë justifikimeve të mundshme. Por bëjnë sukses. Dhe më vjen mirë që së bashku me ministren e Arsimit dhe me Borën që dikur ka qenë njëra si ju, sot është këtu me mua, të mund t’ju dorëzojmë medaljet e arta, të cilat pa asnjë diskutim do të mbeten në jetën tuaj dhe në jetën e prindërve tuaj një shenjë e një krenarie të madhe. Por jo vetëm e një krenarie, por e një besimi se asgjë nuk është e pamundur kur njeriu është i vendosur për ta realizuar ëndrrën që sheh me sy hapur.

Shembullin e Ermonela Jahos do ta sjell prapë. Ajo ishte si ju një vajzë në Liceun Artistik që nuk kishte asgjë tjetër përveç ëndrrës së vetë për t’u ngjitur në majën që sot gjendet. Rrezaton si një yll i posaçëm në qiellin e muzikës klasike. Vinte nga një familje e varfër dhe për më tepër në grupin e vajzave që studionin në Lice, profesorët nuk e shquanin si njeriu që do të shkëlqente në skenën e botës, por si një njeri me shumë vullnet. Si një vajzë që fliste për një ëndërr që ju dukej për të qeshur.

“Jam pataksur nga orët e stërvitjes fizike që Ermonela bën dhe jam mahnitur nga tregimi i saj për stërvitjen e muskujve të thellë, stërvitje që praktikisht e ka shpikur vetë duke bashkëpunuar me trajnerë të famshëm dhe sot e gjithë ditën është në majë”.

“Një ëndërr që njeriu e shikon me sy hapur është një ëndërr që ai mund ta realizojë. Të gjithë shikojmë ëndrra me sy hapur, dallimin e bën forca e karakterit.

“Forca që të bën të rezistosh lodhjes, që të bën ti ngresh krye zhggënjimeve të bën ti lësh pas krahëve të gjitha erërat që të fryjnë kundër, që të ngrihesh pasi rrëzohesh, të jesh shumë i përgatitur për të humbur e për të mos e parë humbjen si fundin por si mundësinë për të rifilluar edhe një herë nga e para”.