Tre muaj pas pjesëmarrjes në ceremoninë e inaugurimit të Donald Trump, Kryeministrja italiane Giorgia Meloni përgatitet sërish për një vizitë në Shtetet e Bashkuara, me datat më të mundshme 15 ose 16 prill. Kjo vizitë përkon me udhëtimin e Zëvendëspresidentit JD Vance në Romë nga 18 deri më 20 prill, duke e vendosur dialogun Italo-Amerikan në një moment të rëndësishëm.
Nga optimizmi në përballjen me tarifat
Nëse udhëtimi i janarit shënoi një fillim të ri dhe një shfaqje mbështetjeje e vetme mes liderëve evropianë për Trump, kësaj here vizita ka një ton më realist dhe synon frenimin e pasojave nga politikat proteksioniste të Trump, i cili ka vendosur tarifa të rënda ndaj importeve nga BE-ja.
Meloni synon një marrëveshje që të ulë tarifat nga 20% në 10%, një model i ngjashëm me atë të aplikuar për Mbretërinë e Bashkuar. Në këtë kuadër, ajo pritet t’i ofrojë koncesione politike apo ekonomike Uashingtonit, në këmbim të lehtësimeve tarifore për bizneset italiane dhe europiane.
Çështje imazhi dhe lidershipi
Vizita përkon edhe me një moment delikat politik, ku forcimi i profilit të Melonit si udhëheqëse me peshë në arenën ndërkombëtare është thelbësor. Sipas Financial Times, Meloni është “vendimtare” në formulimin e një përgjigjeje të përbashkët europiane ndaj politikave të Trump.
Ndërkohë, takimi me JD Vance, edhe pse me vlerë simbolike, nuk është i mjaftueshëm për të përforcuar autoritetin e Melonit në kontekstin transatlantik. Për këtë arsye, një takim ballë për ballë me Trump shihet si domosdoshmëri strategjike dhe diplomatike.
Precedenti i Mar-a-Lago
Kjo nuk është hera e parë që Meloni shfrytëzon kanale të drejtpërdrejta me Trump. Para inaugurimit të tij, ajo udhëtoi fshehurazi në Mar-a-Lago, rezidencën e Trump, për të ndikuar në zgjidhjen e çështjes Cecilia Sala, e ndaluar në Iran, duke ndërhyrë për lirimin e saj si pjesë e një shkëmbimi diplomatik më të gjerë që përfshinte edhe inxhinierin iranian Mohammed Abedini.
Pritshmëritë
Udhëtimi i prillit shihet si një test i rëndësishëm për aftësinë e Italisë për të ndikuar në axhendën amerikano-europiane, sidomos në fushat e tregtisë, mbrojtjes dhe marrëdhënieve të ndërlikuara me Lindjen e Mesme dhe Iranin.
Përfundimi?
Meloni nuk shkon në Uashington thjesht për një shtrëngim duarsh, por për të mbrojtur interesat italiane dhe për të rikthyer ndikimin e Italisë në qendër të skenës ndërkombëtare, duke ruajtur ekuilibrin mes partneritetit europian dhe afërsisë me SHBA-në e Trump.
