Reforma e Drejtësisë në Shqipëri është gjëja më e madhe, më e rëndë, më e paimagjinueshme deri përpara pak vitesh që i ka ndodhur shtetit shqiptar, në historinë e vet. Është gjëja më e madhe sepse nuk ka pasur asnjëherë ky vend një drejtësi që të mos pyeste se kush je, por të vepronte mbi këdo qoftë. Për herë të parë individë të lidhur me forcën në pushtet, nuk është marrë përpara përgjegjësisë, është hera e parë që këta individë merren përpara përgjegjësisë. Është gjëja më e rëndë që i ka ndodhur Shqipërisë sepse pesha e kësaj reforme i tejkalon të gjitha peshat. Është e rëndë sepse lidhet drejtpërdrejt me lirinë e atyre që kanë pushtet. Mund ta humbasin lirinë, nëse e shfrytëzojnë pushtetin për të cënuar të drejtat e publikut apo të drejtat e individëve të tjerë. Ndaj mrekullohem kur dëgjoj se në vend që të jetë një arsye e përbashkët për t’u ndjerë mirë që drejtësia më në fund pas 100 vitesh po vepron si e tillë, kthehet në arsye për të bërë mjau mjau. Unë ndjehem shumë krenar për këtë që kemi bërë. Kur është fjala për individë që jo vetëm i kam njohur, por i kam pasur afër., por ama në nivelin e detyrës, kjo ka qenë e paimagjinueshme. Thënë të gjitha këto nuk ka shanse, të paktën sa të jem unë këtu. Nëse të tjerë vijnë këtu, nuk mund të garantoj asgjë. Sa të jem unë këtu, presioni mbi drejtësinë e re, të funksionojë duke kaluar përmes kërcënimeve, nuk ka shans. Kjo drejtësi është ajo që i duhet Shqipërisë që të bëhet shteti që kanë ëndërruar ata që e kanë krijuar dhe shteti që i shërben të gjithë dhe ku askush nuk ndjehet mbi të tjerët. Dhe për këtë duhet të jeni të gjithë krenare. Këtu nuk lihet rast pa i nxirë faqen Shqipërisë vetëm për t’i rënë qeverisë, apo mua personalisht.