Studentët dhe qytetarët serbë kanë ecur për ditë të tëra në drejtim të kryeqytetit të Serbisë, Beograd, duke organizuar protesta të shumta dhe incidente, veçanërisht gjatë javës së fundit. Presidenti Aleksandar Vuçiq dhe pushteti i tij deri tani kanë refuzuar të dorëzohen, duke deklaruar se protestave u ka ardhur fundi. Megjithatë, studentët janë të vendosur se ata, dhe jo presidenti, do ta vendosin fatin e lëvizjes.

Një nga rrugët e mundimshme të këtyre protestave kalon në qytetin e vogël Obrenovac, rreth 32 kilometra larg nga Beogradi. Më 13 shkurt, dy ditë përpara protestës së madhe të paralajmëruar, qendra e Obrenovcit ishte e mbushur me njerëz që u nisën për në kryeqytet. Edhe pse në fillim gjithçka dukej e qetë, më pas një radhë e gjatë e qytetarëve, përfshirë studentë, ecte drejt kryqëzimit që shpie në dalje të qytetit. Këtu u bashkuan të rinjtë dhe të moshuarit që kërkojnë ndryshim.

Marija, një grua nga Obrenovaci, që ecnin bashkë me bashkëshortin dhe djalin e tyre, shprehu për DW se ata po protestonin për të jetuar në një vend të lirë dhe jo nën një diktaturë. “Ka shumë njerëz që ende kanë frikë të dalin në rrugë, por populli është ngritur dhe kjo jep shpresë”, shtoi bashkëshorti i saj. Djaloshi i tyre i vogël, rreth dhjetë vjeç, i shoqëronte duke thirrur “Pumpaj…”, motoja e protestave që është një thirrje për të “fryrë” dhe bërë sa më shumë zhurmë, për të shtuar presion mbi qeverinë deri në shpërthimin e saj.

Protestat fillimisht nisën si një reagim kundër korrupsionit dhe kërkesës për përgjegjësi pas tragjedisë që ndodhi në Novi Sad në nëntor të vitit të kaluar, kur çatia e stacionit hekurudhor u shemb, duke shkaktuar vdekjen e 15 personave dhe plagosjen e dy të tjerëve. Megjithatë, tani ato kanë evoluar në një lëvizje më të gjerë që kërkon ndryshime politike dhe zgjidhje për çështje të tjera kritike të shoqërisë serbe.

Protestat janë një shenjë e fuqishme e pakënaqësisë popullore dhe dëshirës për një të ardhme më të mirë, ndërsa tensionet midis qytetarëve dhe qeverisë vazhdojnë të rriten.