Më 23 korrik 1952 hyri në fuqi në Evropë Komuniteti Evropian i Qymyrit dhe Çelikut, i njohur si Montanunioni, një marrëveshje historike që shënoi fillimin e procesit të integrimit evropian.

Në këtë projekt fillestar bënin pjesë Franca, Gjermania Perëndimore, Italia, Belgjika, Holanda dhe Luksemburgu, të cilat vendosën prodhimin e qymyrit dhe çelikut nën një administrim të përbashkët mbikombëtar. Ideja u propozua nga ministri i Jashtëm francez Robert Schuman, me synimin për të ndalur rivalitetet historike dhe për të garantuar paqen në Evropën e pasluftës.

Plani Schuman u mbështet fuqishëm edhe nga kancelari gjerman Konrad Adenauer, i cili e pa bashkëpunimin franko-gjerman si themelin e një Evrope të re të bashkuar.

“Qymyri dhe çeliku, që dikur ushqyen luftërat, tani duhet të bashkojnë popujt”, ishte një nga idetë qendrore të projektit që synonte ta kthente industrinë e armëve në një instrument paqeje.

Ky bashkëpunim u formalizua më vonë me Traktatet e Romës (1957), që krijuan Komuniteti Ekonomik Evropian, i cili më pas u zhvillua në Bashkimin Evropian në fillim të viteve ’90.

Montanunioni u konsiderua si “gur themeli” i integrimit evropian dhe një nga projektet më të suksesshme politike të pasluftës, duke hapur rrugën për një bashkim që sot përfshin 27 shtete dhe qindra milionë qytetarë.