Me pupla të zeza si nata, një gjoks të kuq si gjaku dhe një fytyrë të zymtë që të kujton një shkabë, papagalli i Pesquet – i njohur si papagalli Drakula – është një nga krijesat më të çuditshme dhe më të veçanta në botën e shpendëve. Ky zog rrallë i hasur, që jeton vetëm në pyjet e thella malore të Guinesë së Re, i ngjan më shumë një krijese gotike sesa një papagalli tipik tropikal.

Pamja e tij është tronditëse: një trup i zi i thellë, një gjoks ngjyrë të kuqe të ndezur dhe një kokë tullace, e cila ndihmon që puplat të mos ngjiten nga frutat e pjekura me të cilat ushqehet. Zëri i tij – një ulërimë që të kall datën – i ka dhënë një reputacion të errët, thuajse “film horror”.

Emri i tij shkencor është Psittrichas fulgidus, dhe ai është i vetmi anëtar i gjinisë së tij, si dhe i vetmi përfaqësues i nënfamiljes Pesquetinae – një fakt që e bën këtë zog një anomali evolucionare. Specializimi i tij dietik, që përqendrohet pothuajse vetëm në lloje të caktuara fikusi, dhe mënyra se si ka evoluar për të shmangur grumbullimin e lëngjeve ngjitëse në pendë, i japin atij një profil biologjik po aq unik sa pamja e jashtme.

Papagalli Drakula është gjithashtu në rrezik: për shkak të shkatërrimit të habitatit dhe tregtisë ilegale të kafshëve ekzotike, numri i tij ka rënë ndjeshëm. Sot, ai mbrohet me ligj, por mbetet një specie e brishtë, që vëzhguesit e natyrës mund ta shohin vetëm me fat të madh – si një legjendë që shfaqet për pak çaste në errësirën e pyllit.

Një bukuri e rrallë, një mister i thellë dhe një shembull i çuditshëm i përshtatjes evolucionare – papagalli Drakula mbetet një nga zogjtë më magjepsës dhe enigmatikë të Tokës.