Në Kinë po zhvillohet me ritme të shpejta një industri e re që po ndryshon mënyrën se si perceptohet teknologjia. Robotët humanoidë nuk po projektohen më vetëm për punë fizike, por edhe për të ofruar atë që kompanitë e quajnë “shoqëri emocionale”.

Qendra e këtij zhvillimi është Shenzhen, një nga metropolet më të mëdha teknologjike në botë, ku kompani si Ubtech Robotics po prodhojnë robotë që ecin, flasin dhe përshtaten me përdoruesit. Fillimisht, këta humanoidë u krijuan për përdorim industrial, duke kryer punë në magazina, kontroll cilësie në linjat e prodhimit dhe procese të tjera të automatizuara që kërkojnë saktësi të lartë. Disa modele janë madje në gjendje të ndërrojnë vetë baterinë, duke funksionuar për periudha të gjata pa ndërhyrje njerëzore.

Megjithatë, tregu po ndryshon me shpejtësi. Robotët humanoidë po promovohen gjithnjë e më shumë si shoqërues personalë, të aftë për të krijuar ndërveprim të vazhdueshëm me përdoruesin, për të mësuar preferencat e tij dhe për t’iu përshtatur nevojave individuale. Synimi është që ata të mos jenë vetëm pajisje teknologjike, por një prani e përhershme në jetën e përditshme.

Çmimi i tyre nis nga rreth 17,600 dollarë dhe mund të rritet ndjeshëm, në varësi të funksioneve dhe nivelit të inteligjencës artificiale. Për disa konsumatorë, këta robotë përfaqësojnë një mënyrë për të kompensuar mungesën e kontakteve sociale, veçanërisht në qytetet e mëdha, ku ritmi i jetës dhe i punës kufizon marrëdhëniet njerëzore.

Të veshur me materiale të buta si silikoni dhe të projektuar me një pamje sa më natyrale, robotët janë krijuar për të ofruar një ndjesi afërsie fizike dhe emocionale. Ata komunikojnë, zhvillojnë biseda dhe, me kalimin e kohës, personalizojnë mënyrën e ndërveprimit bazuar në sjelljen e përdoruesit.

Megjithatë, ky zhvillim shoqërohet edhe me debate të rëndësishme. Ekspertët paralajmërojnë se kufiri mes marrëdhënieve njerëzore dhe atyre artificiale po bëhet gjithnjë e më i paqartë. Kur një robot është programuar të thotë pikërisht atë që përdoruesi dëshiron të dëgjojë, ekziston rreziku i krijimit të varësisë emocionale dhe zëvendësimit të marrëdhënieve reale me ndërveprime të kontrolluara nga algoritmet.

Një tjetër çështje lidhet me etikën: deri ku duhet të shkojë teknologjia në imitimin e emocioneve njerëzore? A është e pranueshme që një makinë të simulojë empatinë, edhe pse nuk është në gjendje ta përjetojë atë?

Në të njëjtën kohë, kjo prirje po krijon një treg të ri, të njohur si “ekonomia e kujdesit artificial”, ku kompanitë nuk ofrojnë vetëm teknologji, por edhe përvoja emocionale të personalizuara.

Zhvillimi i robotëve humanoidë në Kinë sinjalizon një transformim të rëndësishëm: nga makinat që zëvendësojnë punën fizike, drejt teknologjive që synojnë të zënë një pjesë të ndërveprimit njerëzor. Një ndryshim që mund të ketë ndikim të thellë në mënyrën se si njerëzit do të jetojnë dhe do të komunikojnë në dekadën e ardhshme.